110 Messier ve 109 Caldwell cisminin tümü, NGC ve IC kataloglarının tamamı — yaklaşık 13.000 gökada, küme ve bulutsu — ve adlı ve harfli yaklaşık 3.000 yıldız. Her birinin bir fotoğrafı, kısa bir açıklaması, dürbünle ya da teleskopla nasıl göründüğüne dair dürüst bir notu ve bu gece yerinizden ne zaman yukarıda olduğu var.
Charles Messier, kendisi ve başkaları bulanık cisimleri kuyruklu yıldızlarla karıştırmasın diye bu listeyi 1774 ile 1781 arasında yayımladı. Sonradan notlarından eklenen yedi kayıtla birlikte 110 cisim içerir — orta kuzey enlemlerinden görülen en parlak gökadalar, kümeler ve bulutsular ve küçük bir teleskop için klasik ilk hedefler.
Messier'e göz atPatrick Moore, Caldwell kataloğunu 1995'te derledi: Messier'in listesinde olmayan 109 parlak cisim; Paris'ten asla görülemeyen güney vitrin cisimleri de dahil. Numaralar en kuzeyden (C1) en güneye (C109) gider; ad, kendi soyadı olan Caldwell-Moore'dur.
Caldwell'e göz atJ. L. E. Dreyer, NGC'yi 1888'de yayımladı; çoğunlukla William, Caroline ve John Herschel'in gözle yaptığı keşifleri bir araya getirdi. Kayıtların çoğu sönük gökadalardır, ama ünlü vitrin cisimlerinin neredeyse hepsinin de bir NGC numarası vardır — Andromeda Gökadası NGC 224'tür.
NGC'ye göz atDreyer'in 1895 ve 1908 tarihli iki eki, çoğu gökyüzünün ilk fotoğraf plakalarında bulunmuş binlerce cisim ekledi. Bunlar, Atbaşı'nın arkasındaki parıltı olan IC 434 gibi sönük, geniş bulutsuları içerir.
IC'ye göz atSirius ve Vega gibi özel adlar, Johann Bayer'in 1603 tarihli atlasındaki Yunan harfleri (α Orionis, Betelgeuse'tir) ve 61 Cygni gibi Flamsteed numaraları. Bayer'in harfleri kabaca parlaklık sırasını izler, ama her zaman değil.
Yıldızlara göz atKatalog yükleniyor…
Bu gece yerinizden nerede ve ne zaman bakılacağı, her birinin şimdi ne kadar büyük ve parlak olduğu, dürbün ve teleskobun ne gösterdiği ve önümüzdeki yıl için karşıt konumları ve kavuşumları.
Güneş, gezegenler ve büyük uyduları, MÖ 3000 ile MS 3000 arasındaki herhangi bir tarih için gerçek konumlarında, tutulma gölgeleriyle. Doğrudan uçmak için bir cisim seçin.
Ay'ın yeriniz ve zamanınız için gerçek evresi ve eğimi, resmî IAU adlarıyla ve bu gece günışık sınırı boyunca uzanan, gölgelerin kabartmayı en çok gösterdiği yüzey şekilleriyle.
Kadir parlaklığı tersine ölçer: sayı ne kadar küçükse o kadar parlaktır. Karanlık bir kırsal gökyüzünden göz yıldızlar için yaklaşık 6 kadire ulaşır; 10×50 dürbün yaklaşık 9–10; 6–8 inçlik bir teleskop yaklaşık 13–14. Gökadalar ve bulutsular ışıklarını yaydıkları için aynı kadirdeki bir yıldızdan daha sönük görünür — her cisim sayfasındaki boyut ve yüzey parlaklığı bunun ne kadar olduğunu söyler.
Sekmelerdeki sayılar, özgün toplamlar olan 7.840 ve 5.386'dan biraz farklıdır: OpenNGC bazı kayıtları ayrı bileşenler olarak listeler, kopyaları ve var olmadığı anlaşılan cisimleri dışarıda bırakır.
Bu gece yukarıda, cismin yerinizde gökyüzü karanlıkken bir noktada ufkun 20°'den fazla üstüne çıkması demektir. Alçaktaki cisimler daha fazla havadan geçerek parlar ve daha sönük görünür. Liste ağaçları ve binaları yok sayar; bunları hesaba katmak için Görüş alanım'ı kurun ve cisim sayfasına bakın.
Veriler: Mattia Verga'dan OpenNGC (CC BY-SA 4.0), Olaf Frohn'dan d3-celestial (BSD 3-Clause), David Nash'ten HYG yıldız veritabanı (CC BY-SA 4.0). Fotoğraflar Wikimedia Commons'tan ve CDS aracılığıyla DSS2 gökyüzü taramasından gelir; katkı bilgileri her cisim sayfasındadır.