Przewodnik · Dźwięki nieba

Posłuchaj nieba

Dwadzieścia jeden dźwięków z kosmosu: wiatr i helikopter na Marsie, ziarna pyłu uderzające w Cassini przy Saturnie, Voyager 1 w przestrzeni międzygwiazdowej, zlewanie się dwóch czarnych dziur, burze radiowe na Jowiszu, które może złapać antena z drutu, echa meteorów, pierwszy pulsar i Księżyc dzwoniący jak dzwon. Naciśnij odtwarzanie przy dowolnym z nich.

Tam, gdzie prawdziwe nagranie można swobodnie udostępniać, słyszysz nagranie, oznaczone „Nagranie” ze źródłem. Reszta to nasze rekonstrukcje z liczb opublikowanych przez naukowców — częstotliwości, okresów, długości i tempa — oznaczone „Nasza rekonstrukcja”. Przy każdym jest informacja, czy słyszysz go z naturalną wysokością dźwięku, czy przyspieszony.

Złap to radiem

Można to usłyszeć samemu — albo można było w 1957 roku — z anteną i odbiornikiem.

  • Burze radiowe Jowisza — przypominające fale L-bursty i trzeszczące S-bursty na 20,1 MHz, częstotliwości zestawów NASA Radio JOVE.
  • Słońce w radiu — wybuchy typu III od wiązek elektronów, każdy to szum, który zanika w ciągu sekund.
  • Geminidy w radiu — echa meteorów francuskiego radaru GRAVES na 143,050 MHz.
  • Piszczenie Sputnika — 0,3-sekundowe sygnały na 20,005 MHz, zmieniające wysokość dźwięku podczas przelotu.

Pulsary: gwiazdy, których obrót słychać

Gwiazda neutronowa przemiata nas wiązką radiową raz na obrót. Odtworzone tak, jak wykrywa je radioteleskop, każdy obrót to impuls — od tyknięcia co 1⅓ sekundy do dźwięku o 642 obrotach na sekundę.

  • CP 1919, pierwszy pulsar — impuls co 1,3373 sekundy, odkryty przez Jocelyn Bell w 1967 roku.
  • Pulsar w Mgławicy Kraba — około 30 obrotów na sekundę, z gigantycznymi impulsami.
  • Pulsar Vela — 11,2 obrotu na sekundę, jeden z najjaśniejszych na niebie radiowym.
  • Pulsar, który nuci nutę — PSR B1937+21 obraca się 641,9 raza na sekundę.
  • 42 pulsarów gromady 47 Tucanae — każdy pulsar gromady kulistej z własną prędkością obrotu.

Co usłyszały sondy i przyrządy

Mikrofony na Marsie, odbiorniki radiowe i plazmowe na sondach, sejsmometr na Księżycu.

  • Wiatr i helikopter na Marsie — mikrofon Perseverance i 84-hercowe buczenie Ingenuity.
  • Cassini nurkuje przez pierścienie Saturna — ziarna pyłu trzaskające na antenach i „wielka pustka”.
  • Radiowe bicie serca Saturna — dwa rytmy radiowe, 10,6 i 10,8 godziny.
  • Księżyc dzwoni jak dzwon — sejsmometr Apollo 12 po uderzeniu członu startowego w Księżyc.
  • Voyager 1 w przestrzeni międzygwiazdowej — plazma dzwoniąca na 2,2 i 2,6 kHz.
  • Śpiewająca kometa — fale magnetyczne wokół komety 67P, przyspieszone 10 000 razy.

Fale wokół Ziemi

Fale radiowe w częstotliwościach akustycznych, powstające w polu magnetycznym Ziemi — odbiornik odtwarza je takimi, jakie są.

  • Poranny chór Ziemi — narastające ćwierkania elektronów w pasach radiacyjnych.
  • Gwizdy piorunów — trzask pioruna rozciągnięty w opadający gwizd.

Gwiazdy, które dzwonią

Fale dźwiękowe uwięzione wewnątrz gwiazd sprawiają, że drżą. Im większa gwiazda, tym głębsza pieśń.

  • Pięciominutowa pieśń Słońca — jego najsilniejsze oscylacje, przyspieszone 100 000 razy.
  • Powolna pieśń Aldebarana — czerwony olbrzym dzwoniący raz na pięć dni, przyspieszony 50 milionów razy.

Czarne dziury

Jedna śpiewa przez gaz wokół siebie; dwie inne wstrząsnęły samą przestrzenią.

  • Czarna dziura śpiewająca B — fale dźwiękowe w gromadzie w Perseuszu, 57 oktaw poniżej środkowego C.
  • Zlewanie się dwóch czarnych dziur — pierwsze fale grawitacyjne LIGO, narastające od 35 do 250 Hz.

Jak powstają te dźwięki

Czternaście fragmentów na tej stronie to prawdziwe nagrania: mikrofony na Marsie, przyrządy do fal plazmowych i radiowych na Cassini, Voyagerze 1 i satelicie Injun 3, magnetometr Rosetty przy komecie 67P, detektor LIGO, SOHO i sygnał Sputnika z 1957 roku. To krótkie wycinki oryginałów, przechowywane na tej stronie i wczytywane dopiero po naciśnięciu odtwarzania; każda karta podaje źródło i licencję, a możesz przełączyć się na naszą rekonstrukcję. Nasze rekonstrukcje są syntezowane w twojej przeglądarce podczas odtwarzania, z liczb losowych i filtrów ukształtowanych przez opublikowane pomiary: okres pulsara, długość i tempo wybuchów Jowisza, prędkość dźwięku na Marsie, częstotliwość plazmy wokół Voyagera 1. Nic nie jest pobierane i żadne dwa odtworzenia nie są całkiem takie same. Każda karta mówi, czy słyszysz dźwięk z jego naturalną wysokością — tak jest z dźwiękami radiowymi, chórem i pulsarami — czy o ile szybciej jest odtwarzany, a „Jak powstaje ten dźwięk” wymienia, na czym jest oparty.

Niektóre dźwięki nie mają nagrania, które wolno nam udostępniać: Jowisz na odbiorniku 20 MHz i echa meteorów są nagrywane przez krótkofalowców i obserwatoria, nagrania pulsarów należą do ich radioobserwatoriów, a sejsmometr Apollo 12 nigdy nie został zamieniony na dźwięk. W tych przypadkach słyszysz tylko naszą rekonstrukcję.

Źródła i autorzy

Każdy dźwięk wymienia swoje źródła w „Jak powstaje ten dźwięk”. Mapy planet: model Układu Słonecznego StarsMenu; autorzy obrazów są podani w O serwisie i dane.