Wszystkie 110 obiektów Messiera i 109 Caldwella, pełne katalogi NGC i IC — około 13 000 galaktyk, gromad i mgławic — oraz około 3000 gwiazd z nazwami i oznaczeniami literowymi. Każdy obiekt ma zdjęcie, krótki opis, uczciwą uwagę o tym, jak wygląda w lornetce lub teleskopie, i informację, kiedy jest widoczny dziś w nocy z twojego miejsca.
Charles Messier opublikował swoją listę mglistych obiektów w latach 1774–1781, żeby on i inni nie brali ich za komety. Z siedmioma pozycjami dodanymi później z jego notatek ma ich 110 — najjaśniejsze galaktyki, gromady i mgławice widoczne ze średnich szerokości północnych oraz klasyczne pierwsze cele dla małego teleskopu.
Przeglądaj MessieraPatrick Moore ułożył katalog Caldwella w 1995 roku: 109 jasnych obiektów, których nie ma na liście Messiera, w tym południowych perełek, których nigdy nie widać z Paryża. Numery biegną od dalekiej północy (C1) po daleki południe (C109); nazwa pochodzi od jego własnego nazwiska, Caldwell-Moore.
Przeglądaj CaldwellaJ. L. E. Dreyer opublikował NGC w 1888 roku, zbierając głównie wizualne odkrycia Williama, Caroline i Johna Herschelów. Większość pozycji to słabe galaktyki, ale prawie każda słynna perełka ma też numer NGC — Galaktyka Andromedy to NGC 224.
Przeglądaj NGCDwa suplementy Dreyera z 1895 i 1908 roku dodały tysiące obiektów, wiele odkrytych na pierwszych fotograficznych płytach nieba. Należą do nich słabe, rozległe mgławice, takie jak IC 434, poświata za Końskim Łbem.
Przeglądaj ICNazwy własne, takie jak Syriusz i Wega, greckie litery z atlasu Johanna Bayera z 1603 roku (α Orionis to Betelgeza) oraz numery Flamsteeda, jak 61 Cygni. Litery Bayera z grubsza podążają za jasnością, ale nie zawsze.
Przeglądaj gwiazdyWczytywanie katalogu…
Gdzie i kiedy patrzeć z twojego miejsca dziś w nocy, jak duża i jasna jest teraz każda z nich, co pokazują lornetka i teleskop oraz jej opozycje i koniunkcje na najbliższy rok.
Słońce, planety i ich większe księżyce w prawdziwych położeniach na dowolną datę od 3000 p.n.e. do 3000 n.e., z cieniami zaćmień. Wybierz ciało, żeby polecieć prosto do niego.
Prawdziwa faza i nachylenie Księżyca dla twojego miejsca i czasu, z oficjalnymi nazwami IAU i formami wzdłuż terminatora dziś w nocy, gdzie cienie najlepiej pokazują rzeźbę.
Wielkość gwiazdowa mierzy jasność na odwrót: im mniejsza liczba, tym jaśniej. Z ciemnego wiejskiego nieba oko sięga do około 6 wielkości gwiazdowej; lornetka 10×50 do około 9–10; teleskop o średnicy 6–8 cali do około 13–14. Galaktyki i mgławice rozpraszają swoje światło, więc wyglądają słabiej niż gwiazda o tej samej wielkości — rozmiar i jasność powierzchniowa na stronie każdego obiektu mówią, o ile.
Liczby na kartach różnią się nieco od pierwotnych sum 7840 i 5386: OpenNGC wymienia niektóre pozycje jako osobne składniki i pomija duplikaty oraz obiekty, które okazały się nieistniejące.
Widoczny dziś w nocy znaczy, że obiekt wznosi się wyżej niż 20° nad horyzont w jakimś momencie, gdy niebo w twoim miejscu jest ciemne. Niskie obiekty świecą przez więcej powietrza i wyglądają słabiej. Lista pomija drzewa i budynki; żeby je uwzględnić, skonfiguruj Mój widok i sprawdź stronę obiektu.
Dane: OpenNGC Mattii Vergi (CC BY-SA 4.0), d3-celestial Olafa Frohna (BSD 3-Clause), baza gwiazd HYG Davida Nasha (CC BY-SA 4.0). Zdjęcia pochodzą z Wikimedia Commons i przeglądu nieba DSS2 przez CDS; ich autorzy są wskazani na stronie każdego obiektu.